Мороз и солнце! Лес чудесный! ))

Зима: холодно, мороз, а все равно очень хочется на улицу. Зимой там есть чем заняться - санки, лыжи, коньки. Недаром сейчас так популярны зимние виды спорта - их любят почти все. Замечательно, что прямо среди зимы есть каникулы, можно, проснувшись с утра, хватать коньки и бежать на ближайший каток. Если зима суровая, холодная, то небольшие озера и речки промерзают до самого дна. Но здесь нужно быть осторожным и убедиться, что лед действительно толстый и надежный, прежде чем ступать на него. Лучше залить каток у себя во дворе.

Оренбургская область

Площадь Оренбургской области составляет 123 700 км², по этому показателю она занимает 2 на восток составляет 755 км, с севера на юг — 425 км. Общая протяженность границ составляет 3700 км. Вся западная граница Оренбургской области приходится на Самарскую область. На северо-западе область граничит с Татарстаном, а на юго-западе с Саратовской областью. Северная граница от реки Ик до реки Урал огибает Башкортостан. На северо-востоке область граничит с Челябинской областью. Вся остальная граница протяженностью 1670 км, восточная и южная — приходится на три области Казахстана: Кустанайскую, Актюбинскую и Западно-Казахстанскую. Существующие сегодня границы установлены 7 декабря 1934 года. На территории области находится Оренбургский заповедник. На территории находится Общий Сырт.

Մոսկվայում հային կանացի խալաթով դատարան են բերում ու ստորացնում, իսկ մեր պատկան մարմինները լուռ են

Մոսկվայում տեղի ունեցած ավտոճանապարհային պատահարի ,,հերոսը,, հայ է՝ Հրաչյա Հարությունյան... Բոլորս ենք ցավ ապրում կատարվածի համար, ցավակցում ենք զոհվածների հարազատներին: Ցավում ենք նաև արցախյան պատերազմի բովով անցած հայ մարդու, որդեկորույս հոր համար, որին սպառնում է շատ ծանր դատավաճիռ...

Վահան Թոթովենց

Վահան Թոթովենց (Սեպտեմբերի 1, 1889թ. - Հուլիսի 18, 1938թ.), հայ գրող, արձակագիր։ Ծնված Արևմտյան Հայաստանի Խարբերդ քաղաքում, սովորելով ԱՄՆ-ում և ապա՝ վերադառնալով հետագայում խորհրդայնացված Հայաստան, Թոթովենցը հազվագյուտ հայ գրողներից է, ում ստեղծագործությունների մեջ համակերպված են արևմտահայ, սփյուռքահայ և խորհրդահայ ազգային գրականության տարրերը։ Բազմաթիվ այլ մտավորականներին բախտակից Թոթովենցը 1938-ին ստալինյան մաքրագործումների զոհերից է։Վահան Թոթովենցը ծնվել է Օսմանյան Կայսրության Խարբերդ գավառի, Եփրատի ափին գտնվող Մեզրե քաղաքում, որն Խարբերդ գավառի կառավարության նստավայրն էր։ Ծնողները սերում էին Ակն քաղաքից, այսպես Վահանի հայրը Ակնի մեծահարուստ Թոթովայենց գերդաստանից էր, որոնք 18-րդ դարում ուրիշ հայ վերապրող ընտանիքների հետ տեղափոխվել էին Մեզրե։

Ռեմբրանդտ վան Ռեյն

Հոլանդացի մեծ նկարիչ Ռեմբրանդտ վան Ռեյնը ծնվել է հուլիսի 15-ին 1606 թվականին Լեյդենում: Ռեմբրանդտի լույս աշխարհ գալու ժամանակ նրա հոր գործերը շատ լավ էին ընթանում, ինչն էլ թույլ էր տալիս նրան ավելի լավ ուսում ստանալ: Ռեմբրանդտը ընդունվեց լատինական դպրոց, որպեսզի հետագայում կարողանա ընդունվի լեյդենյան համալսարան:

Կողբ-Զիկատար

Կողբ գյուղի մասին I գրավոր հիշատակությունը արել է Մովսես Խորենացին 368թ-ին: Ըստ երևույթի գյուղը 1645 տարեկան է,սակայն ստույգ տեղեկություն չէ:Կողբը Տավուշի մարզի ամենամեծ գյուղն է: Սահմանակից է Վրաստանին ու Ադրբեջանին, սակայն ունի համասեռ բնակչություն:Կողբ բառը կապված է կողպեք բառի հետ, այսինքն՝ երբ պարսիկները արշավել են դեպի Վրաստան, Կողբ գյուղը պարսիկների համար կողպեք է հանդիսացել:
 Ըստ գյուղացիների կողբ բառը հապավում է՝ Կադրեր, որոնք ղեկավարում են բոլորը:Կողբ գյուղից են եղել բազմաթիվ նշանավոր մարդիկ՝ մանկագիր Հակոբ Աղաբաբը, ինժիներՆիկոլայ Ջաղինյանը և այլոք:Նիկոլայ Ջաղինյանը 1921 թվականն գյուղացիների օգնությամբ գետիցառուենփորելկառուցել է Հայաստանի առաջին ՀԷԿ-նուսղոցարանը: Իդեպ, այս տեղեկությունը նրանց հասել է, երբ պատի միջից շիշ են գտել, շշի մեջ թուղթ է եղել և վրան գրված է եղել վերոնշյալ տեղեկությունը:Գյուղի Զիկատար կոչվող բարձունքում կառուցված է  Զիկատար բնապահպանական կենտրոնը: Զիկատար բառը ստուգաբանորեննշանակումէՁիգկատար:Չնայած նրան, որ Կողբ գյուղը գտնվում է Տավուշի մարզում, գյուղացիների իրենց համարում են լոռեցիներ, քանի    :Այս տեղեկությունը մեզ տվել  է Զիկատար բնապահպանական կենտրոնի մենեջեր Արտավազդ Եգանյանը, նա նաև Կողբի նախկին գյուղապետն է:

Բջիջներ էկոակումբ-Նարեկ Եվա, Անի, Արտուշ

«Զիկատար» բնապահպանական կենտրոն

«Զիկատար» բնապահպանական կենտրոն» պետական ոչ առևտրային կազմակերպությունը ստեղծվել է ՀՀ կառավարության 26 սեպտեմբերի 2002թ.-ի թիվ 1587-Ն որոշման հիման վրա «Անտառային գիտափորձարարական կենտրոն» փակ բաժնետիրական ընկերության վերակազմավորման արդյունքում : Այն շահույթ ստանալու նպատակ չհետապնդող, իրավաբանական անձի կարգավիճակ ունեցող բնապահպանական ոլորտի գծով փորձարարական և ուսուցողական աշխատանքներ կատարող կազմակերպություն է:

Կազմակերպության գործունեության առարկան «Զիկատար» պետական արգելավայրի տարածքում գտնվող անտառային բնական էկոհամակարգերի լանդշաֆտային ու կենսաբանական բազմազանության, բնության եզակի հուշարձանների, բնական պաշարների բնականոն զարգացման, պահպանության, պաշտպա¬նու¬թյան, վերականգնման, վերարտադրության« ինչպես նաև բնական և ռեկրեացիոն ռեսուրսների կայուն օգտագործման, անտառշինական աշխատանքների, անտառ-էկոլոգիական փորձարարական ուսումնասիրությունների, անտառի գենտիկական պաշարների պահպանության ու վերարտադրության գիտաներդրական փորձարկումների իրականացման ապահովումն է:

Ժիրայր Անանյան` (քանի,որ այսօր հուլիսի 14-ն է, դրա համար ես կփորձեմ Ժիրայր Անանյան-ի մասին խոսել, որովհետև այսօր նրա ծննդյան օրն է)

Ժիրայր Հրայրի Անանյան (Տեր-Անանյան) (1934, հուլիսի 14 - 2004, ապրիլ), հայ դրամատուրգ, ԽՍՀՄ գրողների միության անդամ 1980-ից։

Ծնվել է ՀԽՍՀ Շամշադինի շրջանի Բերդ ավանում (այժմ` քաղաք)։ 1952-ին ավարտել է Երևանի Մ. Մալբանդյանի անվան միջնակարգ դպրոցը, 1958-ին` Խ. Աբովյանի անվան հայկական մանկավարժական ինստիտուտի պատմա-բանասիրական ֆակուլտետը։ 1959-80-ին աշխատել է ՀԽՍՀ հեռուստատեսության և ռադիոհաղորդումների պետական կոմիտեումէ սկզբում որպես խմբագիր, ավագ խմբագիր, ապա` գրականության և արվեստի բաժնի վարիչ։ Նրա առաջին պիեսը «Դիպլոմի համար», բեմադրվել է 1956-ին Երևանի Խ. Աբովյանի անվան հայկական մանկավարժական ինստիտուտի ուսանողական բեմում։

Ժ. Անանյանի «Տաքսի, տաքսի» («Սերը ճամպրուկի մեջ») կատակերգությունը բեմադրվել է Արտաշատի Ա. Խարազյանի անվան (1973), Ստեփանակերտի Մ. Գորկու անվան, Թբիլիսիի Ս. Շահումյանի անվան (1974), Երևանի Հ. Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի (1978), Ղափանի Ալ. Շիրվանզադեի անվան (1983) պետական թատրոններում։ Նույն դրաման տեղ է գտել «Տեատր» հանդեսի 1973-ի Խորհրդային Միության պետական թատրոնների բեմերում մեկ խաղաշրջանում 100 անգամից ավելի ներկայացված պիեսների ցանկում։