Լույսի տարածումը

Մենդել Գրեգոր Յոհան

Կենաց ծառ

Կենաց ծԾագումը

Այս պատկերացման արմատները թաղված են հին ժամանակների խորքերում, նրանց դասական մշակումը, սակայն, տեղի է ունեցել նստակեցության, անասնապահության և մասնավորապես ոռոգվող երկրագործության շնորհիվ:
 Կենաց ծառի գաղափարի մեջ ընդգրկվել են մարդկանց կենսափորձային իմաստությունները և հին պատկերացումները՝ բնության օրինաչափությունների վերաբերյալ։

Բնության զարթոնքը

Կապուտակ երկնքից մեղմորեն ժպտաց արեգակը:  Դաշտ ու անտառ, սար ու ձոր ողողվեցին արևի ոսկեզօծ  շողերով: Լսվեց թռչունների վաղորդյան  ճռվողյունը: Մեղմօրոր քամու շոյանքից թիթեռնիկն արթնացավ: Մեկ օրվա կյանք ուներ, պետք է շտապեր: Ծաղիկներով լի դաշտը կանչում էր նրան:

    Հանապազօրյա հոգսերով տարված մարդիկ չնկատեցին  թիթեռնիկին: Միայն  կապուտաչյա մանուշակները մեղմորեն ժպտացին գեղեցկուհուն:

Ֆոտոշարք

Ես և իմ մոլորակը

Զարմանահրաշ մեր մոլորակում ամեն կենդանի արարած իր տեղն ու դերն ունի: Բացի մեզ շրջապատող  աշխարհից, մեր հրաշք մոլորակից, սակայն ամեն   ոք  ունի իր ներքին աշխարհը, իր մոլորակը` իր գրված օրենքներով, վերացական, անիրավան բնակչություններով: Մարդու հուզական աշխարհը կարելի է համեմատել մեր իրական մոլորակի բնության հետ, որը պարբերաբար ենթարկվում է որոշակի, երբեմն` շատ անսպասելի փոփոխությունների:
Ցնծության  պահերին  մեր ներքին մոլորակում արևն է շողարձակում, երբ տխուր ես լինում  հոգիդ անձրևում է առատորեն: Հուզական ամեն մի դրսևորում իր  համապատասխան եղանակն ունի:
   Իմ մոլորակը սահմաններ չունի, այնտեղ պատերազմներ հազվադեպ են լինում: Եղանակը գրեթե  միշտ պայծառ է ու արևոտ:
   Իմ մոլորակի թագավորանիստ քաղաքում  գահակալու է <<Խիղճը>>: Ամեն քայլ  կատարելուց առաջ և հետո  ես հաշվետու եմ նրան: Իմ մոլորակի թագավորն ունի նաև խորհրդարաններ որոնցից մեկը <<Սիրտն>> է: Կաշխատեմ ողջ կյանքում ապրել այնպես, որ երբեք  ստիպված  չլինեմ  աչքերս խոնհարել  իմ մոլորակի արդար թագավորի  առաջ: Եվ ամենակարևորը, երբեք չպետք է դադարել երազել, քանի որ երազները  մոլորակին   հաղորդում են հետաքրքրություն և իմաստ:

Լեոնիդ Ենգիբարով, ժամանակակից նովելներ

Լեոնիդ Ենգիբարյան (1935, մարտի 15 - 1972, հուլիսի 25), ծաղրածու,մնջկատակ, կրկեսի հայ դերասան, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ (1971)։ Ծնվել է Մոսկվայում։ Հայրը (ազգությամբ` հայ) «Մետրոպոլ» ռեստորանի շեֆ-խոհարարն էր։ Ենգիբարյանների ընտանիքը ապրում էր Մոսկվայի Մարյինա Ռոշչայում, մեկ հարկանի փայտե տանը։ Մինչև իր կյանքը կրկեսին նվիրելը Ենգիբարյանը փորձել է մի քանի այլ մասնագիտություն։ 1952-ին ավարտելով միջնակարգ դպրոցը` ընդունվել է ձկնային տնտեսության ինստիտուտ։ Սակայն այնտեղ սովորել է ընդամենը կես տարի` տեղափոխվել է ֆիզկուլտուրայի ինստիտուտ։ Այդ ժամանակ նա պրոֆեսիոնալ բռնցքամարտիկ էր և մինչև 50-ականների կեսերը լավ արդյունքների էր կարողացել հասնել այդ բնագավառում։

Վիրուսներ